facebook
google plus
UZDROWISKO

Kinezyterapia

Kinezyterapia to dziedzina fizjoterapii obejmująca całość zagadnień związanych z leczeniem ruchem. Najważniejszą jej częścią jest gimnastyka lecznicza. Do zadań kinezyterapii należy przywrócenie pełnej sprawności fizycznej, jeśli jest to tylko możliwe w danym schorzeniu, lub maksymalnej sprawności fizycznej w przypadku chorób o charakterze przewlekłym lub wywołujących nieodwracalne zmiany.

Wskazania: poprawa sprawności fizycznej, przeciwdziałanie skutkom bezczynności ruchowej, nerwobóle, zapalenia nerwów, choroba zwyrodnieniowa, stany po urazach, gościec tkanek miękkich


Gimnastyka grupowa
 
Gimnastyka grupowa

W naszej ofercie proponujemy Państwu:

  • Gimnastykę grupową - uczestniczą w niej pacjenci o podobnych zaburzeniach i problemach narządu ruchu. Jej celem jest poprawienie ogólnej sprawności fizycznej, zwiększenie siły mięśni i zakresu ruchu w stawach, osiągnięcie ogólnego rozluźnienia, a co za tym idzie przywrócenie lub poprawę czynności narządów ruchu. Taka gimnastyka może skutecznie zapobiegać osteoporozie, zwiększa wydolność i sprawność układu oddechowego i krążenia. Uczestniczą w niej pacjenci o podobnych zaburzeniach i problemach narządu ruchu.
  • Ćwiczenia czynnie w odciążeniu - samodzielne wykonywanie ruchów w stawach przy odciążeniu ćwiczonego odcinka ciała. Cel - przeciwdziałanie zanikom mięśniowym, zapobieganie przykurczom, zwiększenie zakresów w stawach. Wskazane przy zanikach i znacznych osłabieniach siły mięśniowej, oraz słabym zroście kostnym. Wykonywane są zazwyczaj w UGUL’U (Uniwersalnym Gabinecie Usprawniania Leczniczego)
  • Ćwiczenia izometryczne - polegają na czynnym napinaniu mięśni bez zmiany ich długości. Celem tych ćwiczeń jest zapobieganie zanikom mięśniowym, uzyskanie przyrostu masy i siły mięśniowej, utrzymanie aktywności mięśni w unieruchomionym odcinku ciała. Wskazane we wszelkiego rodzaju unieruchomieniach, prostych zanikach mięśniowych oraz przypadkach, w których ruch w stawie jest przeciwwskazany. 


Gimnastyka grupowa

 

 


Ćwiczenia czynne w odciążeniu

 


Ćwiczenia czynne w odciążeniu
 
Rehabilitacja metodami specjalnymi

Dodatkowo, oferujemy również klasyczne metody kinezyterapii :

  • Ćwiczenia bierne
  • Ćwiczenia wspomagane
  • Ćwiczenia samowspomagane
  • Ćwiczenia czynne wolne i wolne z oporem
  • Ćwiczenia oddechowe
  • Ćwiczenia stóp i stawów skokowych
  • Ćwiczenia na rotorach i rowerkach rehabilitacyjnych

Metody kinezyterapeutyczne dostępne w naszej ofercie

- specjalistyczne sposoby diagnostyki i terapii, oparte na najnowszej wiedzy z zakresu anatomii i fizjologii. Stosowane są w celu usuwania określonych dysfunkcji:

 

  

 

 

McKenzie'go (Extension–Flexion Therapy)
Metoda ta służy do diagnozowania i leczenia zespołów bólowych kręgosłupa. Usprawniani są pacjenci z zespołem bólowym kręgosłupa w przebiegu dyskopatii i choroby zwyrodnieniowej w okresie ostrym i przewlekłym. Twórcą metody jest fizjoterapeuta Robin McKenzie pochodzący z Nowej Zelandii, który rozpoczął swoją działalność na początku lat 50. XXw., zajmując się wyłącznie leczeniem schorzeń kręgosłupa. Wykonywane przez pacjenta zaleconych ruchów w różnych pozycjach, z jednoczesnym relacjonowaniem fizjoterapeucie zmian natężenia i lokalizacji bólu pozwala na dobranie tylko jednego ćwiczenia, w jednym ściśle określonym kierunku. Jeżeli schorzenie ma charakter mechaniczny, istnieje potencjalnie tylko jeden kierunek ruchu generujący poprawę. Pozostałe kierunki są mechanicznie obojętne, a czasami mogą być wręcz szkodliwe. Twórcą metody jest fizjoterapeuta Robin McKenzie pochodzący z Nowej Zelandii, który rozpoczął swoją działalność na początku lat 50. XXw., zajmując się wyłącznie leczeniem schorzeń kręgosłupa.  W metodzie tej duży nacisk kładzie się także na profilaktykę i edukację pacjenta, mającą na celu zmniejszenia ryzyka nawrotu choroby.

Wskazania: dyskopatia i zwyrodnienie kręgosłupa

PNF (Proprioceptive Neuromuscular Facilitation)
czyli torowanie nerwowo-mięśniowe. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje. Siła mięśni, zakres ruchu, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu, jakim jest funkcja. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Istotą metody PNF jest maksymalne pobudzenie receptorów znajdujących się w ciele oraz różnych sfer kory mózgowej, w celu ułatwienia (torowania) ruchu w obszarze uszkodzonym. Ruchy stosowane w tej metodzie są zgodne z naturalną pracą mięśni i stawów. Każdy ruch odbywa się w trzech płaszczyznach, co wymusza zaangażowanie do pracy maksymalnej ilości włókien mięśniowych. Wielokrotnie powtarzany ruch może spowodować utworzenie nowego wzorca ruchowego, czyli przywrócić przewodnictwo nerwowe w uszkodzonym obszarze.

Wskazania:

  • pacjenci pooperacyjni, u których występują zaburzenia funkcji mięśni w postaci deficytu masy oraz siły mięśniowej
  • złamania tkanki kostnej
  • uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych
  • zaburzenia tzw. propriocepcji jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich
  • zaburzenia prawidłowej postawy - reedukacja posturalna
  • bóle kręgosłupa segmentu szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo-krzyżowego
  • wszelkie choroby powodujące zaburzenia w utrzymywaniu równowagi
  • wszelkie choroby powodujące upośledzenie stereotypu chodu

Kinesiology Taping /Kinesiotaping/
Metoda ta pod nazwą kinesiotaping rozwinęła się w latach 70-tych ubiegłego wieku dzięki doktorowi Kenzo Kase, japońskiemu chiropraktykowi, który założenia metody oparł o zasady kinesiologii. Kinesiology Taping - polega na aplikacji na ciele, w ściśle określony sposób, specjalistycznego elastycznego plastra. Nalepiony plaster jest źródłem bodźców wyłącznie mechanicznych (nie jest nasączony żadnym lekiem) i w zależności od rodzaju plastra, sposobu i miejsca aplikacji, ma różnorakie oddziaływanie. Kinesiotaping rozwinął się w latach 70-tych ubiegłego wieku dzięki doktorowi Kenzo Kase, japońskiemu chiropraktykowi, który założenia metody oparł o zasady kinesiologii. Kinesiology Taping ma przede wszystkim oddziaływanie sensoryczne. Aplikacje kinesiology tapingu pozwalają na zachowanie pełnego zakresu ruchu, świadomą normalizację napięcia mięśniowego, aktywowanie mięśni uszkodzonych, zmniejszają ból i nienaturalne odczucia skóry, likwidują zastoje i obrzęki limfatyczne oraz korygują niewłaściwe pozycje powierzchni stawowych, korygują ułożenia powięzi i skóry oraz poprawiają mikrokrążenie. Wykorzystanie kinesiotapingu w fizjoterapii wydajnie wspiera procesy lecznicze i wydolnościowe organizmu, a także daje możliwość indywidualnego dopasowania dla potrzeb pacjenta.

Wskazania:

  • bóle kręgosłupa,
  • bóle kolan (np. dolegliwości ze strony stawu rzepkowo-udowego),
  • dolegliwości bólowe barku, zapalenia pochewek ścięgnistych (np. w okolicy nadgarstka),
  • bolesność okolic przyczepów (np. łokieć tenisisty, ostroga piętowa),
  • stan po skręceniach i zwichnięcia stawów, paluch koślawy (Hallux valgus),
  • dolegliwości ze strony ścięgna Achillesa,
  • obrzęki, niestabilność stawów, uszkodzenia mięśni, więzadeł,
  • poprawa propriocepcji (lepsza stabilizacja i koordynacja),
  • usprawnienie procesów gojenia po urazach i operacjach (np. po rekonstrukcji więzadeł krzyżowych, lub szyciu ścięgna Achillesa).
  • podniesienie sprawności i wydolności a także zmniejszenie ryzyka kontuzji, podczas uprawiania sportu,

Terapia manualna metodą Kaltenborna i Evjentha zajmuje się ręcznym badaniem i leczeniem zaburzeń czynności różnych struktur układu ruchu (stawów, więzadeł, mięśni), a w szczególności kręgosłupa. Metoda ta wykorzystuje wiele technik fizjoterapeutycznych:

  • masaż (klasyczny, funkcyjny, poprzeczny)
  • czynna relaksacja mięśni
  • mobilizacje i manipulacje w obrębie stawów
  • mobilizacje tkanki nerwowej
  • ćwiczenia wzmacniające, koordynacyjne, stabilizujące,
  • ćwiczenia o charakterze profilaktycznym, autogennym,
  • nauka ergonomii dnia codziennego

Zabiegi przyczyniają się do skrócenia czasu leczenia, z jednoczesnym zwiększeniem sprawności ruchowej i zdolności do podjęcia pracy zawodowej, przy równoczesnym ograniczeniu leczenia farmakologicznego.

Wskazaniami są wszelkie dolegliwości narządu ruchu:

  • bóle i zawroty głowy, ból karku
  • bóle kręgosłupa i stawów kończyn
  • bóle ''korzonkowe''
  • rwa kulszowa
  • schorzenia obręczy barkowej i biodrowej
  • zaburzenia postawy ciała
  • dolegliwości związane z dyskopatiami
  • dolegliwości typu migrenowego

W Skandynawii w latach 50. XX w. fizjoterapeuta Freddy Kaltenborn rozpoczął pracę nad swoją koncepcją terapii manualnej. We współpracy z Olafem Evjenthem stworzyli system Ortopedycznej Terapii Manualnej(OMT), który obecnie stanowi jeden z najbardziej rozpowszechnionych na świecie fizjoterapeutycznych systemów leczniczych. Metoda Kaltenborna i Evjentha znajduje zastosowanie w leczeniu dysfunkcji o charakterze somatycznym- hipomobilność (ograniczenie ruchomości, zesztywnienie) stawów- hipermobilność (nadruchomość, niestabilność) stawów - dolegliwości bólowe - dysfunkcje mięśni, tkanek okołostawowych, oraz nerwów obwodowych.

Terapia manualna metodą Mulligana to specjalistyczna metoda diagnostyczno-terapeutyczna oparta na wykorzystaniu połączenia ruchu biernego (działanie fizjoterapeuty) z czynnym fizjologicznym ruchem pacjenta. Celem terapii jest przywrócenie lub poprawienie utraconego fizjologicznego ruchu w danym stawie, lub stawach, spowodowanego urazem, przeciążeniem lub innym procesem chorobowym.

Atutem terapii manualnej Mulligan'a jest bezbolesność wykonywania terapii, co zapewnia komfort i bezpieczeństwo zarówno pacjenta jak i terapeuty.
Podczas procedury terapeuta utrzymuje ślizg w stawie, a pacjent kilkukrotnie powtarza ruch wcześniej ograniczony lub bolesny. Poprawy ruchu w stawie widać po 3-4 seriach złożonych z 10 powtórzeń.